Gegroet Grijze Jager fans!

Het is alweer de derde week van maart, wat betekent dat het tijd is voor een beschouwing van het politieke systeem van Arrida! We leren dit land voor het eerst kennen tijdens de avonturen van boek 7, Losgeld voor Erak, maar we komen hem terug in Broederband boeken 4, Slaven van Socorro, en 5, De Schorpioenberg. Gelegen in het noorden van Afrika lezen we dat het politieke systeem op bepaalde manieren zeker vergelijkbaar is met Araluen, maar dat het ook een behoorlijk aantal unieke aspecten heeft. Welke precies, dat gaan we in dit blog bespreken!

Het meest belangrijke Arridaanse personage die we leren kennen is Seley el’then, Wakir van de Arridaanse provincie Al Shabah. Hij vertegenwoordigt hier de uiteindelijke leider van Arrida, die de Emrikir genoemd wordt. Natuurlijk lijkt dit ontzettend op het Aralueense systeem van baronnen (in Arrida Wakirs), die de macht hebben over een leen (in Arrida provincies) en hun koning (in Arrida Emrikir) vertegenwoordigen. Een belangrijk verschil tussen de jurisdictie van de Aralueense baronnen versus die van de Arridaanse Wakirs is echter de ambiguïteit over wie de baas van wie is. In Araluen is het duidelijk: de baron is de baas over een leen en iedereen die in dat leen woont moet dus doen wat hij zegt. In Arrida is dat helaas niet zo gemakkelijk. Om te beginnen zijn de grenzen tussen bepaalde provincies lastiger te onderscheiden vanwege het woestijnklimaat – je kan lastig een lijn trekken in een stuk zand en daar alles op baseren. Daarbij komt nog de nomaden, waar de Bedullin een voorbeeld van zijn. Deze nomaden wonen niet op één plek maar trekken voortdurend rond, waardoor ze steeds in een andere provincie zijn. Geen enkele Wakir heeft dus volledig het recht om hen te vertellen wat ze moeten doen en aan wie ze trouw en belastingen verontschuldigingen verschuldigd zijn. Sommige Wakirs proberen natuurlijk toch geld en loyaliteit af te dwingen en dat maakt ze niet geliefd bij de nomaden. Dit is één van de redenen waarom de Bedullin niet vrijwillig staan te springen om Selethen te helpen. 

Voor zover we Selethen leren kennen tijdens de tocht naar Mararoc, waar Erak vastgehouden wordt, is hij een charismatische leider die weinig moeite heeft met het afdwignen van loyaliteit. De mannen en soldaten onder zijn bevel doen moeiteloos wat hij zegt, wat hun vertrouwen in zijn beslissingen toont. Tevens is hij een goede, tactische politieke én militaire leider te zijn, wat blijkt uit zijn plannen om de Skandiërs te overmeesteren en de Araluenen te misleiden. Tot slot is hij sympathiek en geeft hij om zijn mensen. Tijdens de tocht door de woestijn neemt hij ‘s avonds de tijd om de kampvuren te bezoeken en met zijn mensen te praten. Hij toont zich hiermee een gelijke en geen meerdere.

Desondanks wordt ook Selethen’s leiderschap meermaals op de proef gesteld, waarvan het beste voorbeeld natuurlijk de Tualaghi zijn. De Tualaghi zijn een groep nomaden waar, zoals eerder besproken, Selethen dus geen volledige zeggenschap over heeft. Hoewel het Selethen sowieso nog niet gelukt is om de destructieve Tualaghi een halt toe te roepen in verband met militaire uitdagingen, onderstreept hij ook nog eens dat morele normen en waarden ook een belangrijke rol spelen. De Tualaghi staan ook wel bekend als de door God vergetenen en naar verluidt vereren ze Satan en demonen. Het is een zeer gelovige groep, die van mening zijn dat je ofwel Tualaghi, ofwel niet-mens bent. Alle Tualaghi dragen een blauwe doek voor hun gezicht, waardoor alleen ogen zichtbaar zijn. Meer van je gezicht tonen wordt gezien als oneervol. Hoewel er beargumenteerd kan worden dat de daden van de Tualaghi hoe dan ook immoreel zijn en Selethen dus goed in zijn recht staat om hen deze daden te verbieden, leven zij hun leven in de naam van religie. Aangezien religie zo belangrijk is in Arrida en cultuur grotendeels op religieuze handelingen gebaseerd is, is het dus nog maar de vraag in hoeverre Selethen, als de staat, hun religieuze uitingen kan bepalen. Er is een scheiding tussen staat en religie, toch is de grens moeilijk te bepalen. 


In de Slaven van Socorro (Broederband 4) en de Schorpioenberg (Broederband 5) leren we meer over de rol die religie speelt in het vormen van de Arridaanse cultuur. Wanneer de Reigers in Socorro zijn lezen we dat de bewoners drie verschillende goden vereren: Hahmet (god van de oorlog), Jahmet (god van de liefde), en Kaif (god van de oogst, weer, succes van bedrijven en van familie). Tot deze goden wordt regelmatig gebeden, een aantal keer per dag en op vaste tijden. Deze gebeden worden uitgevoerd op een aantal daarvoor aangewezen torens die door de stad verspreid zijn. Ook is er sprake van demi-goden, zoals Ikbar. In verband met het religieuze klimaat van Arrida is de consumptie van alcohol verboden, behalve wanneer het arariki betreft. Verder bepaalt religie dat vrouwen ongeschikt zijn om handel te drijven (ze zeuren te veel en veroorzaken teveel problemen) en daarom zijn ze niet toegestaan in de grote markthallen zoals de Souk. 

Hoewel er blijkbaar een aantal zaken zijn die in de nationale cultuur gebeiteld zijn, wordt toch de polytheïstische cultuur van Arrida aangestipt. Kortom, er is geen één nationale religie, in plaats daarvan zijn er meerdere. De Tualaghi is hier een voorbeeld van, maar natuurlijk ook de Schorpioen cult waar de Reigers mee te maken krijgen. De laatstgenoemde is een groep huurmoordenaars met wie je een Tolfah af kan sluiten. Wanneer dat gebeurt is, zal de cult niet stoppen totdat de afgesproken persoon dood is. Ze geloven namelijk dat de godin van de dood hen zal straffen wanneer ze de Tolfah niet uitvoeren. Om even een snelle vergelijking met Skandia te trekken is dit natuurlijk weer vergelijkbaar met de Vallas Gelofte die Ragnak aflegde, waarmee hij aan de Vallas Goden de dood van Duncan en Cassandra beloofde. Als hij deze belofte verbrak, dan zouden de Vallas Goden hem straffen.


Al met al leren we door middel van Seley el’then en Arrida weer een compleet nieuwe cultuur kennen. Hoewel bepaalde aspecten zeker vergelijkbaar zijn met Araluen en zelfs een beetje Skandia, komen er vooral veel dingen naar voren die eerder nog niet in de Grijze Jager serie aan bod gekomen waren. De in deze blog besproken Grijze Jager en Broederband boeken zijn dus goede voorbeelden van hoe de politiek geen hoofdrol hoeft te spelen en toch belangrijke bijzaken kan veroorzaken. 

En stiekem is dit natuurlijk ook een heel goed onderwerp om te beargumenteren dat de serie op vele vlakken zeer leerzaam is. De volgende keer dat iemand dus verklaart dat je niks van boeken leert, kan je dit blog even te voorschijn halen..!

Seley el’then en Arrida – Verkiezingsmaand