“Dit lijkt op wat de noordse Skandiërs een hakmes noemen. Ja, het is eigenlijk zowel een wapen als een werktuig, van vissers oorspronkelijk.”– Halt, de Ruïnes van Gorlan. 
Het Saksisch mes is het lagere van de twee die Grijze Jagers altijd met zich meedragen aan de dubbele schede en gebaseerd op het Skandische hakmes. Het grootste verschil is dat de Skandiërs het mes gebruikte als werktuig en het dus een zogenaamde gebroken vorm gaven. En, natuurlijk, het feit dat het Jagersmes gemaakt is uit veel sterker staal, waardoor het lemmet een lichte, blauwe gloed heeft, wat het sterk genoeg maakt om een zwaard te blokkeren zonder enige beschadigingen op te lopen. 

“Will bekeek het mes grondig. Hij merkte de staalblauwe glans op, en voelde hoe perfect het evenwicht was. Het heft en de stootplaat zagen er niet er indrukwekkend uit, maar hij zag meteen dat het een vervaarlijk wapen was, en besefte dat het veel effectiever kon zijn dan die onhandige stukken ijzer die de wachters op het kasteel als zwaar droegen.”– De Ruïnes van Gorlan. 
Dankzij het perfecte evenwicht kan het mes ook gebruikt worden om naar een tegenstander te gooien, handvat eerst (of lemmet eerst als het je echt menens is). Het mes wordt echter voornamelijk gebruikt in persoonlijk en dichtbij gevecht, bijvoorbeeld samen met het kleinere werpmes in de dubbele messen verdediging. 
Het Saksisch mes is langer dan het werpmes. Het heft is hetzelfde, met leren schijfjes. En er is ook een kleine maar stevige stootplaat. Echter is het lemmet zwaar en recht, met een messcherp snijvlak aan de ene kant en een stompe en zware lemmetrug. De geschatte lengte van dit mes ligt rond de 38 centimeter. 

Ordinaire beschrijvingen terzijde, dit Grijze Jager mes komt van het Skandische hakmes, wat op zichzelf weer haar inspiratie haalt van de “echte” Viking saks (het Oud Saksische woord voor “mes”). Vanwege de overduidelijke parallellen tussen de wereld van De Grijze Jager en de “echte” wereld, kunnen we wel aannemen dat het dus daadwerkelijk een saks betreft. 
Een saks van zichzelf een soort klein zwaard, of dolk, met een enkele scherpe kant en een dikkere tegenpool. Een bekend kenmerk van een saks is een tang in de middellijn van het mesblad, dat doorloopt naar het organische (vaak hout of iets dergelijks) gevest. Dit, samen met de grote eenzijdige geslepen mes en het feit dat het over het algemeen horizontaal, met de scherpe kant naarboven, gedragen werd, maakte saksen herkenbaar. 
Ergens tussen ongeveer 450 en 800 na Christus werden er meerdere soorten saksen gedefinieerd: de smalle lange saks, de korte saks, de smalle saks, de lichte brede saks, de zware brede saks, de atypische brede saks en de lange saks. In Engeland (waar Araluen op gebaseerd is), echter, bleven lange saksen zeldzaam, vermoedelijk vanwege de populaire zwaarden van die tijd. 
Raar genoeg leken de gebroken saksen (die van de Skandiërs) het meest voor te komen in het Verenigd Koninkrijk. Deze saksen hebben een scherpe tinteling tussen het achterste van het lemmet en de punt (de punt was gemiddelde 1/3 tot 3/5 van het hele mes). Deze saksen kwamen in vele soorten en maten voor. Echter, het is vrijwel onmogelijk om goed en precies te gooien met een gebroken saks. 

Het is allemaal een beetje verwarrend en dan is daar ook nog eens de Anglo-Saksische saks. Het heeft ook een herkenbare gebroken lemmet maar heeft een veel langere heft, dat op zo’n manier gevormd is dat het ontworpen lijkt voor gebruik met twee handen. Latere voorbeelden van dit mes laten een lichte ronding in het lemmet zien. Deze lange saks, die makkelijk de 38 centimeter in lengte kon bereiken, lijkt uniek voor Groot Brittanië. Maar wederom offert dit mes lang niet alle kwaliteiten waar Jagers naar op zoek zijn. 

Foto

​Dus dan maar even een plaatje om te proberen het iets duidelijker te maken. Zie hier de messen “a”, “b”, “c”, “d” en “e”. 
Zowel “a” als “b” komen overeen met de beschrijvingen uit De Ruïnes van Gorlan. Geen van beiden zijn op zo’n manier veranderd dat ze voor een speciale gelegenheid bedoeld zijn. Daarbij komt dat “a” gebalanceerd is en in goed evenwicht verkeerd. 
Een gebroken lemmet zien we bij “e” en die lijkt dus hoogstwaarschijnlijk op het type mes dat de Skandiërs hanteerde. 

Het Saksisch Mes